Logo

It is currently 11 Dec 2017, 09:30



Post new topic Reply to topic  [ 39 posts ]  Go to page 1, 2  Next
Author Message
  Nicholas Ray
26 Jan 2006, 01:47 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
ImageNicholas Ray (1911 - 1979)

----------------------------------------------------

Zonder twijfel een van de meest opmerkelijke en anarchistische regisseurs uit Klassiek Hollywood.

The Savage Innocents (Ray, 1959). Tja, wat een… uhm bijzondere en opmerkelijke film. Deze film maakte Nicholas Ray zo’n beetje wat later in zijn carrière, op het moment dat hij zich steeds meer van Hollywood begon los te maken en net voordat hij volledig los begon te slaan en hij films ging maken met studenten in een commune. Dit is in mijn ogen op geen enkele wijze een meesterwerk, maar verder op iedere wijze een bijzondere en opmerkelijke film. Dat ie bij zijn release volledig genegeerd werd is logisch, maar zeker niet terecht. Ik vraag me enkel wel af of deze film interessant is voor mensen die het oeuvre van Nicholas Ray (en diens hele leven) verder niet kennen, ik denk namelijk totaal niet. Iemand die namelijk niet op de hoogte is van de ontwikkeling van diens carrière kan zich vermoedelijk maar moeilijk voorstellen dat dit dezelfde man is als de figuur die ‘Rebel Without a Cause’ maakte. Gelukkig ben ik redelijk goed op de hoogte van Ray en kon ik dus zeker de schoonheid van dit werk inzien. Waar echter sowieso niet moeilijk de schoonheid van in te zien is, is de DVD van Masters of Cinema, want deze is wederom uit de kunst. En dan heb ik het toch voornamelijk over het audiocommentaar van Bill Krohn en David Ehrenstein. Ik wist wel zo’n beetje wat ik van die twee moest verwachten en ze losten mijn verwachtingen volledig in: een perfecte combinatie van een enorme filmkennis en daarnaast ontzettend veel humor. Dat Ehrenstein met de meest briljante one-liners op de proppen kan komen wist ik al, van Krohn iets minder, maar die doet niet onder voor Ehrenstein. Verder worden de meest uiteenlopende zaken erbij gehaald: van John Waters tot Sam Peckinpah en van Michael Snow tot Raoul Walsh. Dit is nu al een van de beste audiocommentaren van het jaar en enkel daarvoor alleen al de moeite waard!

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
26 Jan 2006, 10:23 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
Quote:
hij films ging maken met studenten in een commune.


Je bedoelt de Bronston commune in Spanje? Ray maakte eerst nog de epics King Of Kings en 55 Days At Peking voor Samuel Bronston. Daarna is zijn carriere ten onder gegaan aan alcohol en drugs dus veel meer dan wat studentenfilmpjes maken in communes bleef hem uiteindelijk ook niet.

Quote:
Gelukkig ben ik redelijk goed op de hoogte van Ray en kon ik dus zeker de schoonheid van dit werk inzien. Waar echter sowieso niet moeilijk de schoonheid van in te zien is, is de DVD van Masters of Cinema, want deze is wederom uit de kunst.


De film is visueel indrukwekkend. Ik had hem jaren geleden al eens gezien op de Duitse tv en bepaalde beelden zijn mij altijd bijgebleven. De film doet mij sterk denken aan Dersu Uzala van Kurosawa. Overigens vind ik de stap van Rebel Without A Cause of Bigger Than Life naar Savage Innocents niet zo'n grote als het op het eerste gezicht lijkt. Het zijn allemaal sociale drama's met (onderhuids) voor de vijftiger jaren ietwat pikant thema's.
Van de MoC DVD ben ik helaas niet zo onder de indruk. De beeldkwaliteit is niet zo best en dat is zeker bij een film als deze zeer jammer. Ik hoop dat een eventuele R1 beter zal zijn.


Top
Offline Profile  
 
 
26 Jan 2006, 10:50 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
hitch_fan wrote:
Quote:
hij films ging maken met studenten in een commune.


Je bedoelt de Bronston commune in Spanje? Ray maakte eerst nog de epics King Of Kings en 55 Days At Peking voor Samuel Bronston. Daarna is zijn carriere ten onder gegaan aan alcohol en drugs dus veel meer dan wat studentenfilmpjes maken in communes bleef hem uiteindelijk ook niet.

Quote:
Gelukkig ben ik redelijk goed op de hoogte van Ray en kon ik dus zeker de schoonheid van dit werk inzien. Waar echter sowieso niet moeilijk de schoonheid van in te zien is, is de DVD van Masters of Cinema, want deze is wederom uit de kunst.


De film is visueel indrukwekkend. Ik had hem jaren geleden al eens gezien op de Duitse tv en bepaalde beelden zijn mij altijd bijgebleven. De film doet mij sterk denken aan Dersu Uzala van Kurosawa. Overigens vind ik de stap van Rebel Without A Cause of Bigger Than Life naar Savage Innocents niet zo'n grote als het op het eerste gezicht lijkt. Het zijn allemaal sociale drama's met (onderhuids) voor de vijftiger jaren ietwat pikant thema's.
Van de MoC DVD ben ik helaas niet zo onder de indruk. De beeldkwaliteit is niet zo best en dat is zeker bij een film als deze zeer jammer. Ik hoop dat een eventuele R1 beter zal zijn.

Ik heb nooit gezegd dat de overgang groot is, hij lijkt enkel groot voor mensen die zijn werk niet kennen. Ik zag de parallellen heel duidelijk.

Wat was er mis met het beeld?

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
26 Jan 2006, 12:16 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
maikel_1981 wrote:

Wat was er mis met het beeld?


Zeer onscherp/gebrek aan detail. Ik ben benieuwd wat ze als bronmateriaal voor de transfer hebben gebruikt en/of op welke resolutie ze dat bronmateriaal hebben ingescand.


Top
Offline Profile  
 
 
28 Jan 2006, 02:52 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 303
Tijd geleden was z'n debuutfilm They Live by Night nog op BBC geweest. Uitstekende noir met Cathy O'Donnell en Farley Granger (bekend van Hitchcocks Rope en Strangers on a Train).


Top
Offline Profile  
 
 
09 Feb 2006, 11:48 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
BFI brengt later dit jaar Bigger Than Life (1956) uit
http://www.bfi.org.uk/incinemas/release ... rthanlife/


Top
Offline Profile  
 
 
23 Feb 2006, 19:00 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
En 'Party Girl' komt op 8 maart uit in Frankrijk:

http://www.amazon.fr/exec/obidos/ASIN/B000DJBO44/

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
23 Feb 2006, 19:05 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Ben net klaar met een heerlijk boek over 'Rebel without a Cause':

Image
Live Fast, Die Young : The Wild Ride of Making Rebel Without a Cause

Het is een zeer gedetaileerde beschrijving van alle problemen, merkwaardigheden, creatieve oplossingen en spanningen die tijdens het maken van de film ontstonden. De relaties tussen Nick Ray, James Dean, Natalie Wood, Sal Mineo en Dennis Hopper worden in geuren en kleuren verhaald, gebaseerd op vele zeer betrouwbare bronnen. Niet alleen krijg je een perfect beeld van de unieke ontstaansgeschiedenis van deze film en zijn plaats in de tijdsgeest, tevens krijg je een heerlijk kijkje in de keuken van hoe het er destijds op de filmset aan toeging. Zeer geschikt voor zowel serieuze filmstudenten als filmliefhebbers. Iedereen die deze film een warm hart toedraagt (en dat zou iedereen moeten zijn :wink:) moet dit boek ooit gelezen hebben.

http://www.amazon.com/gp/product/0743260821/

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
24 Feb 2006, 15:08 

Joined: 2006
Posts: 487
Location: Amsterdam
Absolute topper uit het Ray-oeuvre is 'In A Lonely Place', met een ronduit angstaanjagende Humphrey Bogart. Over zijn tegenspeelster in die film, Gloria Grahame ofwel mevrouw Nicholas Ray, doen de meest (on)smakelijke verhalen de ronde (een door plastische chirurgie de vernieling in geholpen bovenlip, seks met de tienerzoon van Nicholas Ray), maar over het algemeen vind ik haar een prima actrice. Zie ook het onderschatte 'The Man Who Never Was' van Ronald Neame.

Goede tweede is overigens 'Johnny Guitar', met een geweldige Joan Crawford en een nog betere Mercedes McCambridge. Ook over het maakproces van die film doen de nodige verhalen de ronde. Zie de biografie van Eisenschitz: http://www.amazon.com/gp/product/0571178308/


Top
Offline Profile  
 
  Re: Nicholas Ray
19 Apr 2006, 21:27 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
maikel_1981 wrote:
The Savage Innocents (Ray, 1959). Tja, wat een… uhm bijzondere en opmerkelijke film. Deze film maakte Nicholas Ray zo’n beetje wat later in zijn carrière, op het moment dat hij zich steeds meer van Hollywood begon los te maken en net voordat hij volledig los begon te slaan en hij films ging maken met studenten in een commune. Dit is in mijn ogen op geen enkele wijze een meesterwerk, maar verder op iedere wijze een bijzondere en opmerkelijke film. <CUT>


Ben het hier aardig mee eens, vond de film niet bijzonder goed maar het is er wel eentje die je aandacht erbij houdt. Ietwat vergelijkbare eskimo films als 'The White Dawn' (1974) en 'Atanarjuat' (2001) maakten op mij persoonlijk meer indruk. Heb ook nog een gedeelte van het audiocommentaar beluisterd en dat klonk heel erg vermakelijk, blijf vooral ook even luisteren tijdens de eind credits...

***1/2

Image


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 00:36 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
Een van Ray's mindere films wordt op 26 Maart in de UK op DVD uitgebracht: Hot Blood


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 01:22 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
hitch_fan wrote:
Een van Ray's mindere films wordt op 26 Maart in de UK op DVD uitgebracht: Hot Blood

Ik heb hem toch maar vanmiddag gepre-ordered.

Onlangs geziene Ray films:

Bigger than Life ***** (1956)

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ‘Bigger than Life’ is een meesterwerk, misschien wel de allerbeste film van Nicholas Ray, mogelijk nog beter inderdaad dan ‘Rebel Without a Cause’. Opvallend vooral vond ik hoe Ray’s dissectie van de Amerikaanse maatschappij van de jaren ‘50 vandaag de dag nog niets van zijn kracht verloren heeft; de maatschappij mag dan veranderd zijn en daarmee ook de normen en waarden, maar de basale kritiekpunten houden nog steeds akelig goed stand. ‘Bigger than Life’ is de ‘American Beauty’ van de jaren ’50, alleen zelfs nog ietsje sterker dan die moderne klassieker. Ray benut ook hier het brede CinemaScope formaat weer ten volle, net zoals hij dat ook onder meer deed in ‘Rebel’. Denk bijvoorbeeld aan de beroemde scène uit ‘Rebel’ in het begin op het politiebureau als Ray de drie hoofdpersonen die zich in verschillende ruimtes bevinden in hetzelfde shot toont, daarmee vooruitlopend op de relaties die de drie personen later zullen aangaan, een strategie mogelijk gemaakt door CinemaScope. Ook hier worden verschillende personages tegelijkertijd in het kader geplaatst in allerlei configuraties, daarmee de relaties tussen hen benadrukkend en de nieuwe mogelijkheden van het formaat uitbuitend, zeker al omdat de montage binnen scènes hiermee verminderd wordt en er meer een visuele link tussen de personages gelegd kan worden. Dankzij Nick Ray zou je zomaar verliefd kunnen worden op CinemaScope en het betreuren dat het nooit echt doorgebroken is. Naast de CinemaScope gebruikt Ray uiteraard ook weer zijn vaak gekunstelde mise-en-scène (bijvoorbeeld in de belichting, gebruik van kleuren in de kleding, ook al zo’n typische Ray touch) in verder volledig realistische situaties en dat is exact een van de redenen waarom ik zo van Ray’s films hou. Er zijn nog veel elementen uit deze film die de moeite van het bespreken waard zijn, maar daar heb ik momenteel de kracht niet meer voor. Ik ga maar eens slapen en eens kijken hoe deze film er morgenochtend nog uitziet.

Party Girl **** (1958)

‘There was theatre (Griffith), poetry (Murnau), painting (Rossellini), dance (Eisenstein), music (Renoir). Henceforth there is the cinema. And the cinema is Nicholas Ray.’ Deze woorden sprak niemand minder dan Jean-Luc Godard ooit over Nicholas Ray, bij de meeste mensen niet meer dan de man die ‘Rebel without a Cause’ maakte maar in werkelijkheid een van de meest interessante en eigenzinnige figuren werkzaam in het Hollywood van de jaren ’50, een man wiens levensstijl tevens zo mogelijk nog interessanter is dan zijn films. ‘Party Girl’ is geen uitzondering op de Nicholas Ray regel: dwarse, onnavolgbare cinema met een bite. Jonathan Rosenbaum zei over Ray dat diens hoogst gestileerde mise-en-scène er uitzag alsof het ieder moment kon uitbarsten in de choreografie van een musical en hier is dat soms bijna het geval in enkele prachtig vormgegeven shownummers die bijna camp worden in hun overdadige decors en kleurgebruik. Ray was een van de meesters om het weidse CinemaScope formaat juist in kleine ruimtes zeer effectief te gebruiken, zo ook hier, waarbij zijn scholing als architect onder Frank Lloyd Wright duidelijk zichtbaar is in de prachtige composities. Genres waren ook al nooit veilig bij Ray en hier wringt hij het gangstergenre binnenstebuiten want weinig mensen zouden met deze merkwaardige combinatie van geweld, romantiek, dans en melodrama op de proppen komen. Het is daarmee als genrefilm vlees noch vis, maar als Ray film weer typisch. ‘Party Girl’ is er een van het type volledig onevenwichtige film: een film met een geheel eigen logica en universum, een welhaast onbevattelijk tempo, een film die zich van conventies totaal niets aantrekt. Niets voor de gemiddelde kijker dus, maar liefhebbers van creatieve en eigenzinnige cinema kunnen hiermee volledig aan hun trekken komen. Ik heb er erg van genoten in ieder geval.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 09:56 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
maikel_1981 wrote:
Dankzij Nick Ray zou je zomaar verliefd kunnen worden op CinemaScope en het betreuren dat het nooit echt doorgebroken is.


Nooit doorgebroken? :shock: Ik kan eigenlijk geen andere technische vernieuwing bedenken die zo succesvol was als CinemaScope. Binnen 1 jaar na de introductie van CinemaScope in 1953 door Fox, hadden de andere studio's hun eigen widescreen procede of gebruikten CinemaScope in licentie van Fox. CinemaScope was een 35mm anamorf procede en dat is nog steeds volop in gebruik. Alleen heet het nu Panavision ipv CinemaScope omdat er (technisch betere) lenzen van Panavision worden gebruikt ipv lenzen van Bausch & Lomb.


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 12:24 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
hitch_fan wrote:
maikel_1981 wrote:
Dankzij Nick Ray zou je zomaar verliefd kunnen worden op CinemaScope en het betreuren dat het nooit echt doorgebroken is.


Nooit doorgebroken? :shock: Ik kan eigenlijk geen andere technische vernieuwing bedenken die zo succesvol was als CinemaScope. Binnen 1 jaar na de introductie van CinemaScope in 1953 door Fox, hadden de andere studio's hun eigen widescreen procede of gebruikten CinemaScope in licentie van Fox. CinemaScope was een 35mm anamorf procede en dat is nog steeds volop in gebruik. Alleen heet het nu Panavision ipv CinemaScope omdat er (technisch betere) lenzen van Panavision worden gebruikt ipv lenzen van Bausch & Lomb.

OK, ik had het waarschijnlijk anders moeten verwoorden: wat ik bedoelde is dat (volgens mij althans en als ik het mis heb hoor ik het graag) CinemaScope nooit het succes heeft gehad wat men verwacht had. Het was ontwikkeld als tegenhanger van de TV dat steeds meer mensen uit de bioscoop hield en men wilde met het gigantische CinemaScope formaat tegenwicht bieden, iets bieden wat de TV nooit kon biede qua grootte. Wat je nu ziet is dat CinemaScope films vrolijk op TV vertoond worden en het idee achter het formaat dus wat verloren gegaan is. En volgens mij zijn er ook weinig regisseurs geweest die de nieuwe technische mogelijkheden ervan volledig hebben uitgebuit, de meesten gebruikten het gewoon hetzelfde als ieder normaal formaat. Maar ik geef direct toe niet bijzonder goed thuis te zijn in verschillende formaten dus ik hoor hier graag meer over.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 19:45 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 25
Niemand wie Johnny Guitar gezien heeft? Gauw doen!


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 19:54 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Matthijs wrote:
Niemand wie Johnny Guitar gezien heeft? Gauw doen!

Jawel, waarom zou niemand die gezien hebben? :P

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 20:10 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
maikel_1981 wrote:
OK, ik had het waarschijnlijk anders moeten verwoorden: wat ik bedoelde is dat (volgens mij althans en als ik het mis heb hoor ik het graag) CinemaScope nooit het succes heeft gehad wat men verwacht had.


Je hebt het mis. Nogmaals, CinemaScope is simpelweg 35mm anamorf (wat een geprojecteerd AR geeft van 2.35:1) en het is nog steeds in gebruik maar heet nu Panavision.

Quote:
Het was ontwikkeld als tegenhanger van de TV dat steeds meer mensen uit de bioscoop hield en men wilde met het gigantische CinemaScope formaat tegenwicht bieden, iets bieden wat de TV nooit kon biede qua grootte. Wat je nu ziet is dat CinemaScope films vrolijk op TV vertoond worden en het idee achter het formaat dus wat verloren gegaan is.


Ik zie eigenlijk weinig films in 2.35:1 op tv, meestal zijn ze toch gepanned en gescanned. En natuurlijk is de impact van een film zien op een tv schermpje iets anders dan op een bioscoopscherm (maar dat had je zelf in het verleden ook al aangehaald).

Quote:
En volgens mij zijn er ook weinig regisseurs geweest die de nieuwe technische mogelijkheden ervan volledig hebben uitgebuit, de meesten gebruikten het gewoon hetzelfde als ieder normaal formaat.


Dat was misschien in het begin zo maar men heeft zich snel aangepast. Men moest ook wel want ik denk dat na +/- 1954 geen enkele grote bioscoop nog in staat was films te vertonen in academy ratio omdat alle academy formaat schermen waren vervangen door widescreen schermen.
Widescreen procede's, en dan bedoel ik van 35mm flat (maar gemaskeerd naar een wijd ratio) en 35mm anamorf tot de diverse 70mm procede's, waren vanaf midden 1953 de norm.

Quote:
Maar ik geef direct toe niet bijzonder goed thuis te zijn in verschillende formaten dus ik hoor hier graag meer over.


In elk goed boek dat over filmhistorie gaat zul je ongetwijfeld iets over de introductie van breedbeeld en de verschillende formaten tegenkomen. Had je niet Bordwell en Thompson's Film History, An Introduction in de boekenkast staan? Zo ja, dan vind je er op pagina 376 tot 380 een kort stukje over.

Je kunt natuurlijk ook eens een (uitgebreid) kijkje nemen op wat ik persoonlijk een van de beste filmsites vind: http://www.widescreenmuseum.com/


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 20:17 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
Matthijs wrote:
Niemand wie Johnny Guitar gezien heeft? Gauw doen!


En dan gauw Bigger Than Life gaan kijken!
Zoals Maikel al aangeeft in zijn posting is dit Ray's meesterwerk.


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 20:40 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
hitch_fan wrote:
Ik zie eigenlijk weinig films in 2.35:1 op tv, meestal zijn ze toch gepanned en gescanned. En natuurlijk is de impact van een film zien op een tv schermpje iets anders dan op een bioscoopscherm (maar dat had je zelf in het verleden ook al aangehaald).

Maar wat ik bedoel is dat men gehoopt had met CinemaScope de mensen terug te lokken in de bioscoop en dat is volgens mij toch niet gelukt want er werden volgens mij niet spectaculair meer bioscoopkaartjes verkocht. TV heeft het nog altijd gewonnen van de bioscoop en in dat opzicht is de introductie van CinemaScope toch niet zo'n succes geweest als men gewild had, ook nu niet, want mensen gaan nog steeds niet massaal naar de bioscoop. Dus in dat opzicht kun je toch stellen dat het oorspronkelijke doel van CinemaScope (mensen achter de TV verlokken naar de bioscoop) toch niet helemaal bereikt is?

hitch_fan wrote:
Quote:
En volgens mij zijn er ook weinig regisseurs geweest die de nieuwe technische mogelijkheden ervan volledig hebben uitgebuit, de meesten gebruikten het gewoon hetzelfde als ieder normaal formaat.


Dat was misschien in het begin zo maar men heeft zich snel aangepast. Men moest ook wel want ik denk dat na +/- 1954 geen enkele grote bioscoop nog in staat was films te vertonen in academy ratio omdat alle academy formaat schermen waren vervangen door widescreen schermen.
Widescreen procede's, en dan bedoel ik van 35mm flat (maar gemaskeerd naar een wijd ratio) en 35mm anamorf tot de diverse 70mm procede's, waren vanaf midden 1953 de norm.

Dat geloof ik graag. Maar wat is dan het artistieke verschil tussen films voor de introductie van CS en erna? Welke films hebben de nieuwe mogelijkheden echt gebruikt in de zin van artistiek er nieuwe dingen mee doen? Ik ken er niet zoveel namelijk en Ray is volgens mij een van de weinigen die zich er direct op toegelegd heeft. Hij heeft in ieder geval die reputatie.

hitch_fan wrote:
Quote:
Maar ik geef direct toe niet bijzonder goed thuis te zijn in verschillende formaten dus ik hoor hier graag meer over.


In elk goed boek dat over filmhistorie gaat zul je ongetwijfeld iets over de introductie van breedbeeld en de verschillende formaten tegenkomen. Had je niet Bordwell en Thompson's Film History, An Introduction in de boekenkast staan? Zo ja, dan vind je er op pagina 376 tot 380 een kort stukje over.

Je kunt natuurlijk ook eens een (uitgebreid) kijkje nemen op wat ik persoonlijk een van de beste filmsites vind: http://www.widescreenmuseum.com/

Mijn exemplaar van Film history is blijkbaar een andere druk dan die van jou. Maar ik zal die website eens bezoeken.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
07 Mar 2007, 22:14 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
maikel_1981 wrote:
Maar wat ik bedoel is dat men gehoopt had met CinemaScope de mensen terug te lokken in de bioscoop en dat is volgens mij toch niet gelukt want er werden volgens mij niet spectaculair meer bioscoopkaartjes verkocht. TV heeft het nog altijd gewonnen van de bioscoop en in dat opzicht is de introductie van CinemaScope toch niet zo'n succes geweest als men gewild had, ook nu niet, want mensen gaan nog steeds niet massaal naar de bioscoop. Dus in dat opzicht kun je toch stellen dat het oorspronkelijke doel van CinemaScope (mensen achter de TV verlokken naar de bioscoop) toch niet helemaal bereikt is?[/


Ik heb helaas geen harde cijfers van aantallen verkochte kaartjes per jaar maar het bioscoopbezoek ging wel degelijk aanzienlijk omhoog. Het is natuurlijk niet voor niets dat na het succes van de eerste CinemaScope films van Fox alle andere studio's binnen het jaar louter nog films in breedbeeld formaat in de bioscopen brachten en dat vrijwel alle bioscopen in de US dure brede schermen installeerden. Je moet niet vergeten dat het beeld van een tv in de jaren 50 niet alleen maar zwart/wit was maar ook slechts 40 tot 50cm groot was. Een bioscoop met een gigantisch breed scherm waarop kleurenfilms werden vertoond had wel degelijk een grote aantrekkingskracht. Tenminste in de jaren 50 en 60. Dat verminderde uiteindelijk weer door de introductie van kleurentelevisie, videorecorders, DVD spelers, thuisbioscopen enz.

Quote:
Dat geloof ik graag. Maar wat is dan het artistieke verschil tussen films voor de introductie van CS en erna?


Uhm, een breder canvas om op te schilderen?

Quote:
Welke films hebben de nieuwe mogelijkheden echt gebruikt in de zin van artistiek er nieuwe dingen mee doen? Ik ken er niet zoveel namelijk en Ray is volgens mij een van de weinigen die zich er direct op toegelegd heeft. Hij heeft in ieder geval die reputatie.


Kom op, je kent toch wel meer regisseurs die spannende dingen hebben gedaan binnen een breed kader? Ik ben een groot fan van Ray maar David Lean, Anthony Mann, Akira Kurosawa, Roman Polanski, Kinji Fukasaka, Sergio Leone (en zo zijn er natuurlijk nog veel meer) hebben alle de artistieke mogelijkheden van een breder beeld dan academy ratio op een oorspronkelijke manier ten volle benut.

Quote:
Mijn exemplaar van Film history is blijkbaar een andere druk dan die van jou. Maar ik zal die website eens bezoeken.


Moet je doen, is een zeer informatieve site. Overigens, je Film History heeft toch wel een index? Zoek op widescreen en voila.


Top
Offline Profile  
 
 
12 Mar 2007, 22:07 
User avatar

Joined: 2007
Posts: 25
hitch_fan wrote:
Matthijs wrote:
Niemand wie Johnny Guitar gezien heeft? Gauw doen!


En dan gauw Bigger Than Life gaan kijken!
Zoals Maikel al aangeeft in zijn posting is dit Ray's meesterwerk.

Ga ik zeker doen! Bedankt voor de tip, had er nog niet van gehoord. :oops:


Top
Offline Profile  
 
 
18 Mar 2007, 21:07 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
On Dangerous Ground (1952) ****1/2

Een zeer hoog aangeslagen film noir van Nicholas Ray en een film die ik al tijden wilde zien en hij heeft me zeker niet teleurgesteld - ik vind hem voorlopig beter dan de twee andere noirs van zijn hand die ik gezien heb: ‘They Live by Night’ en ‘In a Lonely Place’. Het is absoluut niet moeilijk om na het kijken van deze film te begrijpen waarom de latere Nouvelle Vague regisseurs (en dan met name Godard) Ray op zo’n voetstuk plaatsten, want dit is het type termite art territorium dat zij zelf zouden gaan ontginnen. De vele snelle shots en ietwat hakkelige montage, het schudderige handcamerawerk, intense close-ups, het gebruik van onconventionele camerastandpunten: het verlaat alle idealen van het nog steeds heersende Hollywood Studio Systeem en brengt een zeer prettige nerveuze energie naar de film, een energie die Godard tot het maximum zou drijven in zijn ‘A Bout de Souffle’. Emotionele intensiteit is altijd zo’n Ray stokpaardje en ook dat is hier zeer duidelijk aanwezig, met immorele en ambigue karakters in plaats van de eenvoudig te doorgronden en morele karakters die de meeste Hollywoodfilms nog steeds domineerden. Nu zijn deze visuele en thematische elementen uiteraard een kenmerk van de algehele film noir stijl, maar in de handen van Ray worden de emoties allemaal nog een beetje extremer gemaakt en wordt het allemaal nog verder over de top geduwd, vaak akelig dicht tegen het hysterische aanschurkend; het is wat ik altijd zo in Ray waardeer en ook hier levert hij zijn heerlijk paradoxale mengeling van rauw realisme en overtrokken melodrama. Robert Ryan is niet direct mijn favoriet, maar ik moet hem nageven dat hij het hier erg sterk doet, ongetwijfeld geholpen door acteursregisseur Ray, terwijl ik Ida Lupino sowieso altijd graag mag zien en de wijze waarop ze hier door Ray geïntroduceerd wordt is niets minder dan fantastisch. De muziek van Bernard Herrmann tenslotte maakt het geheel af. ‘On Dangerous Ground’ is film noir én Nicholas Ray op zijn best.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
05 Apr 2007, 16:25 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Een kleine reflectie op de halve Ray film Macao in het von Sternberg topic.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
08 May 2007, 14:40 

Joined: 2006
Posts: 55
Location: Arnhem City
In a Lonely Place (Nicolas Ray, 1950)
Na het zeer verdienstelijke On Dangerous Ground is In a Lonely Place wederom een noirtopper van regisseur Ray. Screenwriter Dix Steele (Humphrey Bogart) is een temperamentvol mannetje. In zijn drukke wereldje binnen Hollywood staat hij altijd onder druk en dat komt er bij hem wel eens op een gewelddadige reactie uit. Zo is hij in het verleden vaak negatief in het nieuws geweest, maar dat is niets met de penarie waar hij nu in zit. Een jongedame is vermoord en Dix is de laatste persoon met wie ze is gezien. Gelukkig voor Dix heeft hij een alibi in de persoon van Laurel Gray (Gloria Grahame), een dame die in hetzelfde appartementencomplex woont en die hem de jongedame in kwestie heeft zien uitzwaaien. Dit tot grote opluchting van de behandelend agent Brub Nicolai, een oude oorlogsmaat van Dix. Dix en Laurel krijgen een relatie en zij is schijnbaar een goede invloed op Dix. Hij werkt weer als tevoren en alles is pais en vree. Toch zit het Laurel niet lekker dat de moord nooit is opgelost, zeker niet nadat ze geconfronteerd wordt met de duistere kant van Dix. Ze begint te twijfelen aan Dix, net als alles voor hem eindelijk eens perfect is. In a Lonely Place is een film met een spannend, passievol verhaal gesitueerd binnen de filmwereld. Je begeeft je binnen de scene en ontmoet vele types, ook wordt er vaak verwezen naar bestaande films of personen. Bogart speelt met verve de man met een duistere kant. Een man die je kan haten, maar een moment later hou je weer van hem. Tot de eindtwist weet je nog steeds niet wie of wat je nu moet geloven. Een grootse film over spanningen, druk en vermoedens binnen werk en relatie. ****½

_________________
mijn schijfjes |
mijn top 20


Top
Offline Profile  
 
 
11 May 2007, 22:20 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 510
Image

Bitter Victory (1957)
DVDOutlet € 5,99
Rodisc € 6,99

Image
55 Days at Peking (1963)
Geen hoogvlieger maar wel een zeer genietbare film met o.a. Charlton Heston, David Niven en Ava Gardner.

DVDOutlet € 8,49
Rodisc € 7,99


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 39 posts ]  Go to page 1, 2  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter