Logo

It is currently 23 May 2019, 11:19



Post new topic Reply to topic  [ 20 posts ] 
Author Message
  Doris Wishman
11 Jan 2006, 21:57 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
ImageDoris Wishman (1912 - 2002)
AKA Louis Silverman AKA Dawn Whitman

------------------------------------------------

Doris Wishman (‘Grand Dame of the Grindhouse’) is een van de meest productieve vrouwelijke filmmaaksters aller tijden. Met bijna 30 films op haar naam (vrijwel allemaal exploitation) heeft ze voor zichzelf een bijzondere niche gecreëerd. Wishman is een autodidact en had volledige controle over vrijwel al haar films, van preproductie tot postproductie. Ze was een zeer inventief filmmaakster die altijd zeer creatief wist om te gaan met haar extreem lage budget en het lage budget altijd in haar voordeel om wist te zetten: haar bijzondere mise-en-scène en camerawerk hebben haar zelfs de bijnaam ‘de Jean-Luc Godard van de exploitationfilm’ opgeleverd. In het begin van haar carrière maakte ze vooral ‘nudie cuties’, lichtelijk naïeve filmpjes die naakte mensen liet zien zonder dat er direct seks aan te pas kwam. Met een van haar eerste films, ‘Nude on the Moon’ (1960) zette ze de toon voor haar werk. In deze film gaan twee geleerden met een raket naar de Maan, alwaar ze een nudistenkolonie ontdekken, waar de mensen communiceren met antennes op hun hoofd. Een typisch geval van een volstrekt gestoord verhaal, dat dankzij Wishman een soort van charme krijgt die net echt te omschrijven valt. Het verhaal mag geen naam hebben, de ‘Maan’ wordt gesimuleerd door een soort van natuurreservaat en de ruimtepakken die de twee protagonisten aanhebben moeten wel model gestaan hebben voor de Power Rangers. Ook films als 'Diary of a Nudist' (1961) ‘Gentlemen Prefer Nature Girls’ (1962), ‘Playgirls International’ (1963) of ‘Bad Girls Go to Hell’ (1965) volgden een vergelijkbaar stramien.

'Indecent Desires' (1967) is vermoedelijk de eerste echte Wishman klassieker, waarin ze haar kenmerkende stijl duidelijk naar voren liet komen. Het verhaal van de film is ronduit hilarisch: een man vindt een barbiepop en als hij deze pop streelt dan voelt een of ander blonde typiste kilometers verderop zijn onzichtbare handen op haar lichaam. Een soort van voodooseks dus en er ontspint zich een bijzondere relatie ‘op afstand’. Het eerste shot is al ontzettend typisch, want Wishman was een koningin van de krankzinnige cinematografie: de camera staat nooit waar je hem verwacht en de camerabewegingen die Wishman constant brengt zijn heerlijk vreemd. Ze heeft ook de geweldige voorkeur voor het filmen van benen. Maar niet alleen benen zijn een frequente aanwezigheid, ook allerlei objecten, welke door Doris vrijwel tot leven worden gewekt. Een grote reden voor het filmen van verder totaal oninteressante objecten is het feit dat ze haar dialogen (voor zover de film die bevat; de hoofdpersoon spreekt de hele film geen woord) op volstrekt eigenzinnige wijze filmt. Bij Doris is maar zelden sprake van shot/countershot dialogen (hoewel soms juist op exact de omgekeerde wijze als gebruikelijk), maar ze filmt juist een asbak of een deur op het moment dat iemand begint te praten. De reden hiervoor was dat filmen met live-sound in deze tijd te duur was voor Wishman, evenals het kostbare proces van studio lipsynchronisatie. Dus filmde Wishman alles behalve de lippen van de acteurs, zelfs op de momenten dat ze spreken (met enige uitzonderingen). Een briljant voorbeeld van een economische beperking die Doris weet om te zetten tot een stijlmiddel, want ze gebruikt haar off-screen geluid als een volleerde Robert Bresson. Ook haar montage is direct herkenbaar en briljant, want deze is vaak volledig abstract. Ze cut vaak op de meest onverwachte momenten en monteert volstrekt abstracte shots door normale scènes heen, waardoor deze soms maar zeer moeilijk te volgen zijn, een essentieel onderdeel van de charme van haar cinema. Er is ook nog eens die immer aanwezige, volstrekt krankzinnige jazz soundtrack die het geheel de juiste sfeer meegeeft. Een van de grote voordelen van 'Indecent Desires' vind ik persoonlijk ook dat dit een van haar weinig zwart-wit films is. Ze schoot vrijwel al haar films in het goedkope Eastman Color (een soort van goedkope variant van Technicolor), een kleurenpalet met feitelijk vrij lelijke en vale kleuren. De zwart-wit fotografie geeft 'Indecent Desires' een mooie klassieke uitstraling.

In 1970 maakte Wishman de eerste penistransplantatie film: ‘The Amazing Transplant’: een wat treurige man kan maar geen vrouwen krijgen en besluit om de penis van zijn overleden casanova vriend bij zichzelf aan te laten zetten. Hierdoor krijgt hij inderdaad wat hij wil: meer vrouwen. Maar ook een nare gewoonte van die vriend neemt hij over: de niet te onderdrukken neiging om vrouwen met gouden oorbellen om zeep te helpen. Later ging ze zich meer richten op softporno films, zoals ‘Love Toy’ (1971).

Met ‘Deadly Weapons’ (1973) maakte ze een van haar meest bekende films. Als de man van de Poolse stripster Chesty Morgan om zeep wordt geholpen, besluit Chesty wraak te gaan nemen op de moordenaars van haar man. Hierbij gebruikt ze haar enige wapen: haar twee gigantische borsten! Geloof het of niet, maar Wishman speelt het klaar om een hele film te maken rondom een vrouw die met haar tieten mannen laat stikken, en enorme prestatie. Ook de opvolger van ‘Deadly Weapons’, ‘Double Agent 73’ (1974) zou de talenten van Chesty Morgan opvoeren. Ditmaal is ze een soort van James Bond agente die foto’s moet maken van belangrijke kopstukken van een drugskartel. Hiertoe wordt er een minicamera in een van haar gigantische borsten geïmplanteerd, waardoor ze enkel op haar borst hoeft te drukken en een foto wordt gemaakt (inclusief flits). Tevens is in haar ‘boob’ ook een tijdbom geplaatst, waardoor haar tiet ook een ‘boobytrap’ wordt… De film is een van Wishman’s meest inventieve en bevat haar karakteristieke visuele stijl met een fetisj voor het filmen van voeten en benen en meer visuele waanzin dan je kunt bedenken. Deze voetenfetisj wordt in het begin van de film tot bijzonder effect gebruikt: we zien twee verschillende shots van verschillende schoenen telkens afgewisseld worden. Als kijker heb je geen idee wat zich nu precies afspeelt op het scherm, totdat blijkt dat de shots van de schoenen een achtervolging vormen. Deze informatie krijgt de kijker echter pas als de achtervolger zijn slachtoffer op het hoofd slaat, het eerste shot waarin de kijker een totaalbeeld van de scène krijgt. Een simpele edoch uiterst effectieve manier om middels bijzondere cinematografie spanning te creëren en verwarring te zaaien. Een werkelijk briljant gefilmde autoachtervolging compleet met versneld afgespeelde beelden, vreemde camerafilters en jump-cuts is een van de vele andere hoogtepunten uit deze wonderlijke film.

Toen de markt van de softporno in de jaren ‘70 verzadigd raakte en overgenomen werd door de hardcore porno vond Wishman het wel welletjes: met hardcore porno wilde ze niets van doen hebben. Ze maakte in de nasleep van het succes van ‘Halloween’ (Carpenter, 1978) haar eerste (en laatste) horrorfilm: ‘A Night to Dismember’ (1983). Het zou haar laatste film worden totdat ze jaren later nog twee films wist te maken ‘Satan was a Lady’ (2001) en ‘Dildo Heaven’ (2002). Doris Wishman zei vlak voordat ze in 2002 stierf: ‘After I die I will be making movies in hell!’ Je zou het haar zeker gunnen.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
  Re: Doris Wishman
12 Jan 2006, 00:19 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
heb de Doris Wishman Collection - Vol. 1 met Deadly Weapons en Double Agent 73, beide inderdaad wonderbaarlijke films :mrgreen:

het is alweer een tijd geleden dat ik ze gezien heb, zal Chesty Morgan binnenkort weer eens uit de kast trekken.

Image


Top
Offline Profile  
 
 
12 Jan 2006, 00:23 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Ik kan naast deze twee klassiekers ook zeker Indecent Desires nog aanbevelen, die ik twee dagen geleden gezien heb. Als je de Chesty Morgan films mooi vindt, dan val je met dit juweeltje wederom in de prijzen. Is uitgegeven op Something Weird Video (net zoals velen van haar films uiteraard).

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
12 Jan 2006, 00:29 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
klinkt goed, zal ik zeker eens gaan proberen.


Top
Offline Profile  
 
 
12 Jan 2006, 21:33 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 366
Net gekeken naar Nude on the Moon als onderdeel van de Sexy Space Box Set:

Image

Redelijk amusant!

Indecent Desires op de wishlist, want die Chesty Morgans zijn fantastisch!


Top
Offline Profile  
 
 
16 Jan 2006, 00:28 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 522
Ken helemaal niets van Wishman. Na Maikel's intrigerende review heb ik de double bill Indecent Desires/My Brother's Wife en Double Agent 73 maar eens besteld. En na het lezen van enkele previews ook Let Me Die A Woman maar in de pre-order gezet.


Top
Offline Profile  
 
 
17 Jan 2006, 01:53 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
My Brother’s Wife (Wishman, 1966). Het begint al meteen goed: we zien een man over straat lopen, de camera volgt de man mee. Dan zien we een shot van de stoep en vervolgens komen de benen van de man het shot ingewandeld en volgt de camera slechts de benen van de man gedurende de rest van zijn wandeling. Welkom in een Doris Wishman film, want als er iemand zo gefixeerd benen gefilmd heeft dan is het Doris wel. Over auteurisme gesproken: in weinig films kun je na vijf shots al duidelijk zien wie de regisseur is! De man loopt een poolcafé in en begint te vechten met een andere vent, allemaal op typerende Doris wijze in beeld gebracht, met een camera die op en neer wiebelt en schokt. De dialogen zijn bij Doris zeer vaak hopeloos out-of-synch, maar in deze scène maakt ze het wel heel bont, want de dialoog komt in dit stukje film wel heel duidelijk rechtstreeks uit de studio en niet uit de personen op het scherm. Dit is uiteraard gedurende de gehele film het geval, want dialogen zijn bij Doris altijd een feest. Ook hier weer wordt 80% van alle dialoog off-screen gesproken en de film zit weer stampensvol met surrealistische, innerlijke voice-over monologen. Ook krijgen allerlei verder volledig oninteressante objecten een prominente plaats in de film, want Doris maakt er weer een hobby van om asbakken, spiegels, planten, beeldjes en Joost mag allemaal weten wat meer prominent in beeld te brengen, zonder dat ze ook maar een directe relatie met het verhaal hebben. Drie scènes wil ik er uit lichten, want deze vormen het kloppende hart van deze Wishman film: een briljante schaduwconversatie op de muur, een fenomenaal, vreemd gefilmde lesboscène (waarbij de directe connectie met het verhaal mij onduidelijk is) en een fabuleuze scène in een park; de twee hoofdpersonen voeren een conversatie op een bankje in het park, maar de camera is daar totaal niet in geïnteresseerd. In plaats daarvan volgt de camera een duif die wat rondscharrelt, eenden die in de vijver dobberen, de bomen en struiken van het park…. eigenlijk alles behalve de twee hoofdpersonen. De montage is iets minder abstract dan in latere films van Doris, maar bevat nog voldoende vreemde cuts om ondergetekende te kunnen bekoren. Al met al is dit een film die het net niet haalt bij de echte Doris Wishman klassiekers (voornamelijk doordat het verhaal wat gewoontjes is: het gaat hier slechts om een ordinaire driehoeksrelatie), maar absoluut een film in de bovencategorie en een film waarin Doris’s kenmerkende stijl al heel duidelijk zichtbaar is.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
17 Jan 2006, 20:40 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 366
Nieuw bij Synapse Films, Wishman's trannie flick :



Image


Top
Offline Profile  
 
 
02 Feb 2006, 13:33 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Gisternacht nog gekeken:

A Night to Dismember (Wishman, 1983). Een horrorfilm kan volgens mij drie dingen zijn: 1. eng 2. ontzettend smerig 3. zodanig over the top slecht dat het leuk is. 'A Night to Dismember' is feitelijk niets van dit alles. Wat is het dan wel? Een Doris Wishman film! Want na het gigantische succes van de Friday the 13th film, speelde de Koningin van de Exploitation handig in op deze trend en ze maakte met deze film haar enige horrorfilm. En dit had alleen uit de koker van Doris kunnen komen, want niets is normaal aan deze film. Allereerst de muziek: normaal worden strijkers of atonale muziek ingezet om nagelbijtende spanning te creeeren, maar Doris gebruik vrolijk James Last-achtige deuntjes terwijl op het scherm mensen op de meest gruwelijke wijzen om zeep geholpen worden. Of anders toch wel enorm cheesy jaren '80 deuntjes. Tot zover de normale wijze om muziek te gebruiken. Daarnaast zijn op de soundtrack ontzettend vaak geluiden te horen waarvan je denkt: wat moet dit in hemelsnaam voorstellen?!

Montage is in de handen van Doris altijd al een stijlmiddel geweest, maar hier maakt ze het helemaal bont: volslagen non-diegetische inserts vinden plaats en het hele idee van establishing shots, shot/countershot of welke vorm van conventionele montage ook wordt vrolijk overboord gegooid. Het gevolg is soms te desorienterend voor woorden. De kenmerkende omzijling van traditionele dialogen wordt in deze film grotendeels ondervangen door een voice-over die het geheel een documentaire-achtige sfeer meegeeft, ook al niet echt gebruikelijk voor een horrorfilm. Doris heeft nooit geld gehad voor goede special effects en dat is in deze film geen uitzondering. Dat weerhield Doris er echter niet van om lustig met de ketchupfles in de weer te gaan, want er wordt ten minste de suggestie van veel bloed gewekt. Dat de speciale effecten verder nergens naar lijken (zonder echt lachwekkend te worden, althans zolang je weet wie hier aan het werk is) nemen we vrolijk op de koop toe. Verder is het verhaal van de film soms onmogelijk te volgen en bevat het geheel meer dan voldoende filmische waanzin (onder meer een prachtige seksscene met allerlei kleurenfilters en een projectie van de zee, evenals een in negatief gefilmde droomsequentie) om de gemiddelde Wishman fan tevreden te stellen. En de titel is natuurlijk een van haar meest creatieve vondsten. Doris Wishman: ik ga ooit nog eens een standbeeld voor dit mens oprichten, want mijn adoratie voor haar werk begint zo langzamerhand beangstigende vormen aan te nemen.

En de DVD bevat ook nog eens een audiocommentaar van Doris! Ik heb het nog niet geluisterd, maar dat kan niet anders dan hilarisch zijn!

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
  Re: Doris Wishman
02 Feb 2006, 20:54 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 864
jim2873 wrote:
heb de Doris Wishman Collection - Vol. 1 met Deadly Weapons en Double Agent 73,


Deze kan ik nergens meer vinden. Zeker out of print?


Top
Offline Profile  
 
  Re: Doris Wishman
02 Feb 2006, 21:23 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 3812
buzzmeekz wrote:
Deze kan ik nergens meer vinden. Zeker out of print?


Yep, er was een hele serie met oa wishman, corman, film noir etc. van Siren DVD maar zo te zien is alles out of print:

http://www.sendit.com/video/browseby/di ... 0000001339

Denk niet dat de distributeur nog bestaat.


Top
Offline Profile  
 
  Re: Doris Wishman
03 Feb 2006, 23:41 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 206
jim2873 wrote:
buzzmeekz wrote:
Deze kan ik nergens meer vinden. Zeker out of print?


Yep, er was een hele serie met oa wishman, corman, film noir etc. van Siren DVD maar zo te zien is alles out of print:

http://www.sendit.com/video/browseby/di ... 0000001339

Denk niet dat de distributeur nog bestaat.

En ze waren ooit voor zo'n 5 pond per stuk bij CD Wow te bestellen. Had ik het maar gedaan toen.


Top
Offline Profile  
 
 
02 Mar 2006, 13:32 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Let me Die a Woman (Wishman, 1978). Dit is een van ’s werelds eerste echte trannie flicks, want transseksualiteit was zeker in deze tijd nog niet echt matschappelijk geaccepteerd om het maar zachtjes uit te drukken. Maar gelukkig was daar de onnavolgbare Doris Wishman die het gat vulde. Wishman presenteert haar film als een soort van pseudo-documentaire met interviews met reallife transseksuelen, travestieten en een heuse dokter gespecialiseerd in het onderwerp. Daarnaast wordt de film aangevuld enkele nagespeelde scènes die bepaalde punten illustreren, waardoor het pseudo-karakter van de film nog extra benadrukt wordt. Helaas is Wishman’s krankzinnige visuele stijl bijna afwezig in deze film, omdat het grootste gedeelte dus gefilmd is op een documentairewijze waardoor Doris maar weinig mogelijkheden had voor haar kenmerkende stijl. Ook de lipsynchronisatie is opmerkelijk goed in deze film, wat ik een beetje jammer vond omdat dit eigenlijk niet echt in het Wishman universum past. De ‘hoogtepunten’ zijn onder meer een kerel die zijn zaakje met een beitel eraf wil rammen en beelden van een daadwerkelijke sekseverandering operatie. Ik kan redelijk wat smerigheid hebben, maar van echte operaties ben ik niet zo weg en het kijken van deze scène deed mijn tenen ook enigszins omhoog krullen. Al met al zou ik dit niet tot Wishman’s beste werken willen rekenen, voornamelijk vanwege het gebrek aan ‘spannende’ visuele elementen. Maar toch is ‘Let me Die a Woman’ een van de meest volstrekt unieke film van een van de meest eigenzinnige talenten die de exploitation ooit gekend heeft. De film bevat zelfs nog een mooie boodschap op het einde:

‘We look forward to the time when sex labels don’t exist any more, and there will only be people’.

Amen.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
26 Mar 2006, 15:40 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Enkele Wishman films van Something Weird zijn nu tijdelijk iets of wat in prijs verlaagd, voor 15 dollar te bestellen:

Something Weird

Deadly Weapons, Double Agent '73, Nude on the Moon en Blaze Starr Goes Nudist. Zijn geen ontzettend hoge kortingen, maar goed.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
26 Mar 2006, 16:50 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Blaze Starr Goes Nudist (Wishman, 1962). Typische nudie cutie van Wishman, geheel in lijn van haar andere films uit deze periode. Het zijn zeker niet direct de films waar haar reputatie op berust, maar ze hebben ook geen enkele kwaad in de zin en zijn gewoon vrij charmant. Veel van haar latere stijlkenmerken zijn hier al in een proto-vorm aanwezig. Geinig nudistenfilmpje.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
24 Jul 2009, 03:04 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 5552
My Brother’s Wife (1966)

Had van Wishman vroeger enkel de Chesty Morgan-films gezien, die ik maar niks vond - al snel raakte ik uitgekeken op de nogal weerzinwekkende freak of nature - sorry, Chesty - en werd het maar saai. Eén van de twee keek ik na een paar minuten in fastforward, maar vraag me niet meer dewelke.

Maar soit - nu My Brother's Wife bekeken en vind Maikel's ophemeling van Wishman's talenten wel leuk om te lezen maar zit me er vooral bij in het haar te krabben. Ik bedoel - al die zogenaamd 'briljante' shots die ertussen zitten gemonteerd om het non-sync geluid te maskeren zie je in zowat alle Z-films uit de periode, net zoals je er steeds public domain jazz op de soundtracks kan horen.

Die shots - Maikel ziet ze slechts als volstrekt abstract - zitten zelfs vol flauwe symboliek - een glas met graanhalmen als het over geld gaat, shots van vogels als het over een vlucht naar Mexico gaat. Ik weet niet - wel leuk, maar bon. Het plotse lesbisch onderonsje lijkt me trouwens niet willekeurig - natuurlijk is het geforceerd want gaat nu eenmaal om exploitation - maar het geeft ook aan dat de onbetrouwbare hoofdfiguur al even weinig vertrouwen kan hebben in z'n vlam en is dus wel functioneel.

Wat me vooral tegenstak is dat er haast geen naaktscenes te bespeuren vielen, en dat terwijl de actrices bovengemiddeld mooi zijn voor zo'n productie. De dialoogscene tussen de hoofdactrice en haar blijkbaar impotente echtgenoot was hilarisch - zulke momenten en de algehele onaardse sfeer door de technische beperkingen, samen met het sleazy onderwerp en de speelduur van 60 minuten maakten er een leuke zit van.

7/10

_________________
S.O.S. plaatsgebrek - reisblog - offscreen film festival


Top
Offline Profile  
 
 
24 Jul 2009, 08:33 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
:mrgreen:

Vind My Brother's Wife ook niet een van Wishman's leukste hoor, gaf hem destijds ook een 7. Mocht je Indecent Desires nog bezitten, die is al vele malen sterker. Zag heel toevallig vorige week haar sekskomedie Keyholes are for Peeping (de titel is een van haar leukste) met de onuitstaanbare Jerry Lewis imitator Sammy Petrillo en die heb ik zelfs na 45 minuten in fastforward gekeken.

Alvorens je Wishman volledig opgeeft, zou ik je zeker 'A Night to Dismember' nog willen aanraden - die zag ik een paar maanden terug voor de tweede keer en toen vond ik em nog duizelingwekkender dan de eerste keer - haar laatste film voor haar retirement en een van de meest abstracte slashers die je ooit zult tegenkomen.

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
01 Aug 2009, 02:00 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 5552
Indecent Desires (1967)

Bon - de genialiteit van Wishman ontgaat me nog steeds. Ze heeft zeker regie-talent - het is een goed gemaakte film in de Z-categorie, met ongewoon gevarieerde cameraplaatsing en een energieke montage, waar soortgelijke films doorgaans lui en snel te werk gaan. Maar toch is het nogal klassiek en rechttoe-rechtaan, vond ik - sterkte zit 'm er vooral in dat ze 't met zo'n klein budget wist te verwezelijken. Die "krankzinnige cinematografie" vond ik niet meteen terug - zag ik dan eerder in My Brother's Wife. Natuurlijk wordt er raar gemonteerd tijdens de dialoogscenes, maar zoals reeds gezegd - dat zie je in alle Z-producties die het gemis van sync-geluid trachtten te omzeilen. Wel een verdienste van Wishman is het ridicule verhaal, want volgens de credits schreef ze 't zelf. Leuke film hoor, daar niet van.

7,5/10

_________________
S.O.S. plaatsgebrek - reisblog - offscreen film festival


Top
Offline Profile  
 
 
05 Aug 2009, 11:30 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 1099
Location: Den Haag
Wat je zegt over dat vrijwel iedere Z-film sync geluid probeert te omzeilen door bizarre montage lijkt me nogal een non-starter - dat is zo ongeveer hetzelfde als zeggen dat het gebruik van close-ups in Sternberg niet bijzonder is omdat iedere film uit die tijd close-ups gebruikt. Geen enkele filmmaker heeft natuurlijk patent op een afzonderlijk stijlmiddel, waar het altijd om draait is de manier waarop die stijlmiddelen in relatie tot elkaar gebruikt worden en hoe er betekenis mee gecreeerd wordt. En dan kun je me echt niet vertellen dat de systematische wijze waarop Wishman haar montage gebruikt in alle Z-films te zien is. Natuurlijk zijn haar cut-aways tijdens dialoogscenes, net als in andere Z-films, oorspronkelijk ontstaan als economische noodzaak, maar het punt is dat al haar stijlmiddelen op die manier zijn ontstaan.

Volgens mij kun je grofweg drie basismanieren onderscheiden waarop je B- of Z-films kunt benaderen: 1) je kunt doen alsof je neus bloedt en films maken alsof je gewoon een groot budget hebt (Ed Wood) 2) Je kunt heel creatief omspringen met het lage budget en het er laten uitzien alsof het toch een groot budget is (Roger Corman) 3) Je kunt de extreme low-budget aard van je film niet eens willen verbergen, maar zelfs constant benadrukken en dat is volgens mij wat Doris Wishman doet. Ze heeft de beperkingen die haar budget haar oplegde benadrukt en er een visie van gemaakt. Ze is op het hoogtepunt van haar 'roem' meermalen benaderd door grotere studio's om daar films te komen maken, maar dit heeft ze altijd geweigerd, verknocht als ze was aan de stilistische vrijheden die ze had als ze zelf alles kon bepalen. Dus ze koos bewust voor de beperkingen van een laag budget.

Omdat ze al haar stijlmiddelen constant in al haar films bleef toepassen, zijn ze door de jaren heen bij Wishman vergroeid van economische noodzaak naar esthetische keuze. Het is niet alleen maar cut-aways bij dialoog om synchkosten te besparen, ze stelt vanalles in het werk om een soort scheiding te creeeren tussen beeld en geluid - niet in de laatste plaats haar merkwaardige voice-overs en haar voorliefde voor het filmen van voeten. Haar camera is praktisch altijd enkel geinteresseerd in andere dingen dan de dialoog van de personages - kijk eens naar de scene in het park in 'My Brother's Wife' waar de camera gaandeweg de dialoog (die in narratief opzicht toch een van de belangrijkste uit de film is) steeds minder en minder geinteresseerd is in de twee protagonisten en steeds meer ongeinteresseerd afdrijft naar de eendjes in het water en de rest van het park. Dit kun je onmogelijk nog afdoen als economische noodzaak om kosten te besparen, het is vrij duidelijk een bewuste keuze om dat surrealistische effect te creeeren waar haar films zo in zwelgen. Of kijk eens naar de opening van 'Double Agent '73', waar je een volstrekt abstracte montage krijgt van twee paar voeten - pas helemaal op het einde van de scene wordt duidelijk dat het hier een achtervolging betrof en door te weigeren een establishing shot te gebruiken aan het begin van de scene creeert Wishman een soort visuele paranoia waardoor de kijker in verwarring gebracht wordt. En het feit dat ze al haar krankzinnige verhaaltjes zelf schreef draagt ook bij aan dit gevoel van onthechtheid - naarmate de jaren vorderden werden haar verhalen steeds uitzinniger en krankzinniger en het is die combinatie van bizarre verhaaltjes met haar uitzinnige, vervreemdende stijl die haar films zo bijzonder maakt.

Een van de meest extreme voorbeelden van haar stijl is de film 'Passion Fever'. Nu moet ik de film zelf nog zien hoor, dus ik kan niet oordelen over de kwaliteit, maar de totstandkoming van de film zegt volgens mij veel over haar manier van werken. Het was oorspronkelijk een Griekse film en ze wilde die film in Amerika uitbrengen, met een Engelse dub, maar (zo gaat de legende in ieder geval) op de een of andere manier raakte ze de blaadjes met de dialoog kwijt en omdat ze sowieso zelf helemaal geen Grieks sprak, zat ze hier met een Griekse film waarvan ze het verhaal totaal niet begreep. Wat ze toen gedaan heeft is gewoon vrolijk een zelfverzonnen verhaal op de film geplakt, Engelse dialoog eronder gezet en zelf nog een paar scenes toegevoegd en voila - je hebt een film. Nu zou je dit natuurlijk kunnen afdoen als onzin, maar feit is natuurlijk dat zoiets in avant-garde kringen regelmatig gedaan wordt - kijk maar bv. naar Cornell's 'Rose Hobart' of de found footage films van Bruce Conner. Een van Wishman's bijnamen is niet voor niets de 'Jean-Luc Godard van de Grindhouse', omdat eenzelfde soort avant-garde sensibiliteit beide oeuvres voortstuwt. En waar iedere '60s Godard film de mechanismes van film probeert bloot te leggen, daar doet Wishman dat hetzelfde met de mechanismes van de Z-film - en beiden doen het met evenveel humor.

Maar ik bedoel, is zo'n unieke en direct herkenbare persoonlijke toets niet op zich al een ontzettend verfrissend gegeven in een verder nogal onpersoonlijke en grijze sexploitationwereld?

_________________
Lid van de Charlie Rich fanclub!

Gekeken films


Top
Offline Profile  
 
 
31 May 2010, 11:19 
User avatar

Joined: 2006
Posts: 5552
Bad Girls go to Hell (1965) 6/10

Meg ontwaakt 's morgens met haar hoofd in de oksel van haar echtgenoot. Ze heeft zin in luie ochtendseks, maar hij moet ervandoor en laat haar alleen in het appartement. Ze sloft wat rond in haar nachtjapon, en als ze de vuilniszakken naar beneden wil brengen, staat de gluiperige conciërge haar op te wachten op de gang. Hij werpt zich op haar, verkracht haar en heeft achteraf nog het lef om haar te chanteren tot meer seks. Dus maakt ze hem van kant. Daarna gaat ze op de loop, en komt in haar vlucht van de ene gluiperd bij de andere terecht.

Laat op de avond kijk ik wel graag onderuitgezakt naar dit soort Z-grade sleaze uit de sixties, maar echt bijzonder wordt het hier nooit. Trouwens geen tiet te bespeuren - in '65 hield men het nog op in lingerie geklede acrobatische toeren in de woonkamer.

_________________
S.O.S. plaatsgebrek - reisblog - offscreen film festival


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 20 posts ] 


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum

Search for:
Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2011 phpBB Group
Theme created by CC Baxter